غزل

باران نبار بر این جسم کاغذی، اینجا زمین شیر ناپاک خورده است

باور نکن که دل خاکی زمین، از تشنگی ست چنین چاک خورده است

این حرمله به کجا میکشد مرا؟ منظور او همه اش دوره کردن است

تکرار خاطره او که رفته است، عکسی که سالها خاک خورده است

از اولش همه گفتند زندگی، شیرین و خوب به کام تو می شود

اما دهنم تلخ از این زمان، مثل کسی که تریاک خورده است

دیگر همه در پیله خودند، انگار تار بلا می تند کسی

هر کس به سفره خالی نشسته است، نانی ز گریه نمناک، خورده است

اینجا زمین به غلط سبز و خرم است، سبزی او همه از بابت ریاست

این چشمه؛ خالی از آب خوراکی است، آبی که آدم سفاک خورده است

ادامه دارد.................

مهر ۹۰