غزل
 

خانه ام دربی ست بسته بر نسیم

مرده ام اینجا نمی بیند کسیم

ما نه کم بودیم نه اندازه ایم

از برای هیچ بودن ما بسیم

فکر می کردیم کامل گشته ایم

سالها رفت و دوباره نارسیم

خارها ماندند در گلزارها

عشق میداند که ما دلواپسیم

مقصد ما عشق بود و لاجرم

  اسفند ۸۸